- سایت خبری کرج رسا - http://karajrasa.ir -

درد و دل های یک بانوی جانباز و قهرمان ورزشی کشور

به گزارش کرج رسا [1]، تیتر یک نوشت: سال ۱۳۶۳ بود، یک سالی می شد که عروسی کرده بود اما تمام وقت زندگی نوعروسانه خود را صرف امور جنگ و آموزش نظامی و اردوی نظامی برای بانوانی که مردان جنگ آن روزهای خوزستان بودند می کرد.

جزء قوانین آموزش نظامی است که تمام ادوات نظامی آموزشی باید مشقی باشد نه جنگی. اما از آنجائیکه جنگ بود و تجهیزات هم کم، به بعضی ها به جای ادوات مشقی جنگی می دادند .

در یکی از کلاس های آموزشی که قرار بود کار با نارنجک را آموزش دهد، نارنجک را بدون خرج تحویل می گیردو مشغول آموزش می شود که ناگهان وقتی ضامن نارنجک را در دستش می کشد چاشنی آن عمل کرده و منفجر می شود.

با احساس داغی شدید همراه با خون ریزی چشمش به خود می آید،همان روز اول در بیمارستان تکلیف چشمش معلوم شد، چشم چپش از بین رفته است.

پس از یک عمل جراحی در اهواز به بیمارستان لبافی نژاد تهران منتقل شد و در طول یکماه دوبار تحت عمل جراحی قرار گرفت.

مردمک چشمش هر روز مثل یک کاغذ چماله شده کوچکتر می شد و بنا به نظر پزشکان برای جلوگیری از سرایت عفونت به چشم دیگر ،تزریق مستقیم پنی سیلین در چشم انجام شد.

بعد ازمدتی قرار شد چشمش تخلیه شود داشت راهی اتاق عمل می شد که به قول خودش فرشته نجات خدا از راه رسید.

دکتر سجادی، دکتری که دائما  سفرهای تحقیقاتی بین المللی داشت و سخت می شد پیداش کرد الان مثل یک ناجی به داد این جانباز نوعروس رسید و بنا به تشخیص او ، چون چشم حرکت و حس داشت ،تخلیه نشد و چشمی مصنوعی ساخته شد تا حداقل ظاهر چشم را داشته باشد اما بدون دید.

این جانباز نوعروس با یک چشم زندگی اش را ادامه داد و صاحب دو فرزند شد و بعد از سالها وی موفق به حضور در مسابقات ورزشی جانبازان شد و در رشته بدنسازی ،مقام اول کشوری و در رشته شنا مقام سوم کشوری را کسب کرد.

این بانوی جانباز که نمی خواست نامش ذکر شود می گوید کسی که نقص عضو دارد نباید منزوی ، مرده و فقط مصرف کننده باشد و از جامعه کناره گیری کند بلکه باید چون زنده است زندگی کند و در جامعه فعالیت داشته باشد.

اگر یک جانباز به نقص عضوش اهمیت ندهد، دیگران هم نقص او را نمی بینند و در واقع فکر افراد است که رفتارهایشان را می سازد.

البته او از مشکلات زنان جانباز مخصوصا جانباز های قطع عضو و شیمیایی گفت، از اینکه زنان جانبازی که دست و پای مصنوعی دارند، از کیفیت اعضای مصنوعی که بنیاد داده اصلا راضی نیستند تا آنجائیکه مثلا این اعضا باعث زخم شدن محل قطع شده و اذیت شدن هم تیمی هایش می شوند.

از انتظارات جانبازان از بنیاد از او پرسیدیم که در جواب گفت: جزء وظایف قانونی بنیاد جانبازان است که جانباز در محل زندگی اش توسط دکتر ویزیت شود، اما متاسفانه این قانون درست اجرا نمی شود و مثلا در این ۳۰ساله فقط دو دفعه برای ویزیت به منزل ما آمدند.

نکته تاسف بارتر اینکه ویزیت ها باید توسط متخصص انجام شود نه اَنترن بیمارستان و یا پزشک عمومی!!

این جانباز عزیز در پایان از مسئولین خواست که هر چه تمام تر به نیاز های جانبازان مخصوصا قطع عضوی ها و شیمیایی ها رسیدگی نمایند.