درسی که پرویز پرستویی باید از شهلا جاهد بگیرد

کد خبر: 70167 |

درسی که پرویز پرستویی باید از شهلا جاهد بگیرد |

تاریخ انتشار : ۰۳ تیر ۱۴۰۵ - ۰:۲۷ |

| 12

چرا انتشار تصویر تکیده فرامرز صدیقی اشتباه بود

درسی که پرویز پرستویی باید از شهلا جاهد بگیرد

«شهلا جاهد»، جدای از جرمی که مرتکب شده یا نشده بود _تنها خداست که حقیقت را می‌داند _ یکی از شگفت‌ انگیزترین انسان‌ هایی بود که دیده‌ ام. زنی فوق العاده باهوش، با روابط عمومی بالا_آنقدر که با تلفن کارتی زندان، با تمامی مطبوعات در ارتباط بود _ با قدرت هدایت‌ گری باور نکردنی _ آنقدر که می‌توانست زنان پرخاشگر زندانی را هم کنترل کند.

به گزارش کرج رسا، حامد فرحبخش روزنامه‌نگار در یادداشتی نوشته است: آن سالها، فکر کنم حکم‌های قصاص معمولا چهارشنبه ها انجام می‌شد و روزنامه‌ ها سه شنبه ظهرها. شهلا جاهد، ارتباط خیلی خوبی با گروه ما (گروه حوادث روزنامه همشهری) داشت، مخصوصا با یکی از خبرنگاران خانم گروه، او بعضی سه‌ شنبه‌ ها، وقتی زمزمه اعدام، شوهر، دوست و یا عضوی از خانواده یکی از همبندی‌ هایش می‌پیجید، زنگ می‌زد و درباره اش می‌پرسید، گاهی هم سراغ مرا می‌گرفت و کوتاه گپ می‌زدیم.

دادگاه‌های طولانی‌اش که برگزار می‌شد، هربار زنگ می‌زد و از اینکه برخلاف برخی روزنامه‌ها که در موردش بد نوشته بودند، ما تنها اصل خبر را بدون اغراق درباره او نوشته‌ بودیم تشکر می‌کرد.

تا اینکه یکبار وقتی آخرین جلسات دادگاه‌هایش برگزار می‌شد هنگام محاکمه گریه کرد، عکاسان روزنامه هم عکس گرفتند و ما هم منتشر کردیم.

فردایش زنگ زد، خواست با من صحبت کند خواسته‌ای داشت که تنم را لرزاند. گفت که« آقای فرحبخش خواهشاً هیچوقت عکس‌ درهم شکسته ازم منتشر نکنید، حتی اگر رفتم بالای دار! چون خانواده‌ام گناه دارن، نزارین خاطره درب و داغونی ازم داشته باشن».

از آن پس بود که هیچوقت عکس‌هایش در همشهری، شکسته و درهم نبود…

خدا بیامرزدش که این زن، درس بزرگی در روزنامه‌نگاری به من داد، اینکه آدم‌ها حتی پس از مرگ هم دوست دارند در ذهن بقیه خاطره خوبی داشته باشند، آدم ‌ها از ضعف خودشان متنفرند…

چند روز قبل، استاد پرویز پرستویی، عکسی از هنرپیشه خوش صورت و استایل دوره جوانی ما، جناب فرامرز صدیقی منتشر کرد؛ ضعیف و تکیده، پیر و درهم شکسته، بعد هم در شرح عکس مثلاً برای همدردی ، فرامرز خان را نابود کرد.

انگیزه استاد را کسی جز او و خدا نمی‌داند اما چه حیف….

چه حیف که «جواد کلک » آدم برفی، الفبای زندگی را نمی‌داند، نمی‌داند که آدم‌ها دوست دارند در ذهن همه با خاطره‌ای خوب، با قیافه‌ای خواستنی، با قدرت و جذابیت، ماندگار شوند، استاد نمی‌داند که پیری عیب نیست، واقعیتی است که در انتظار همه ماست و عجیب که نمی‌داند که آدم‌ها از ضعف‌هایشان متنفرند…