آِن روز، درس ورزش و حساب و املا داشتیم. در راه برگشت به مدرسه دختر همسایه مان سعیده که از ما چهار سال کوچکتر بود و همیشه دوست داشت، خبرهای دست اول را به ما بدهد، در مسیر برگشت مدرسه با ما آمد.

سعیده گفت دیشب خواهرم عروس شده.

اعظم دختر بزرگ و فرزند اول خانواده ی آنها بود. دیشب بی سرو صدا عقد کرده بودند و تمام شده بود.

آن روزها عروسی ها آخر شب عاقد می آمد و عقد می کرد و زود تمام می شد. نه وعده ی جشنی و نه آرایشگاه پرخرجی و نه شام مفصلی. هرکس از فامیل و یا همسایه دست به آرایشی داشت، عروس را آرایش می کرد و یا به آرایشگاه ساده می برد و اگر لباس عروسی داشت به دیگری قرض می داد و یا خودش لباس سفید و قشنگ و ساده می دوخت.

آن روزها کرونا نبود. ولی عروسی ها بی دغدغه، بدون سر و صدا با تعداد کم و بی ریا برگزار می شد.

آن روزها، آینده ی پسر و دختر در سادگی مراسم عروسی رقم می خورد.

آن روزها با پول عروسی، خانه ی عروس و داماد را آباد می کردند.

اعظم دختر همسایه ی ما در یک شب زیبا عروس شد و به خانه ی بخت رفت. عروس هایی مثل اعظم زیاد بودند. عروس و دامادهایی که برای ساختن خانه ی جدید با هم تلاش می کردند. هر چند کرونا حضور عاقد را هم خطرناک کرده و حضور چند تای فامیل درجه یک، ولی شاید روش زندگی ما را برای همیشه تغییر داد و به ما آموخت به راحتی می توان از پیچیدگی ها عبور کرد و ساده زیست.