فیلمبرداری مستند کوتاه داستانی پرچم ها حرف می زنند در کرج

کد خبر: 117952 |

فیلمبرداری مستند کوتاه داستانی پرچم ها حرف می زنند در کرج |

| 17

فیلمبرداری مستند کوتاه داستانی پرچم ها حرف می زنند در کرج

این مستند بعد از اتمام و مراحل تدوین برای پخش از شبکه استانی البرز آماده میشود.

به گزارش کرجر سا، مستند کوتاه داستانی پرچم‌ها حرف می زنند به کارگردانی رحمان آذری و تهیه کنندگی سید محمد میرحبیبی با محوریت خادمین موکب نجف اشرف کرج که هر سال از شب اول محرم تا انتهای ماه صفر به مدت شصت شب نوکری آستان حضرت سیدالشهدا را میکنند در شهر کرج در حال فیلمبرداری میباشد.

این مستند بعد از اتمام و مراحل تدوین برای پخش از شبکه استانی البرز آماده میشود.

سید محمد میرحبیبی تهیه کننده این مستند در خصوص عنوان انتخاب شده در گفتگو با خبرنگار کرج رسا گفت: امسال محرم عجیبی را پشت سر گذاشتیم؛ با توجه به جنگ تحمیلی دوازده روزه و با وجود تهدیدات فراوان دشمن ؛پرچم‌های اباعبدالله باز هم در همه جای شهر برافراشته شدند؛ این پرچم‌ها نه فقط تکه‌ پارچه‌ هایی رنگین بر سر در خانه‌ها و کوچه‌ها،که هر گره‌شان، هر تار و پودشان،حکایتی دارد از عشقی دیرینه پرچم‌ها حرف می‌زنند.

وی افزود: از سال‌هایی که گذشت، از دل‌های بیقراری که هر محرم و صفر،زیر سایه این پرچم‌ها آرام گرفتند.از اشک‌هایی که بی‌صدا ریخته شد و دست‌هایی که خالصانه گره زدند،برای خدمت به آستان ارباب.پرچم‌ها نه فقط نشانی از عزای حسین‌اند،که خود شاهدند بر هر دم و بازدم خادمانی که شب و روزشان را نذر کرده‌اند.نذرِ لبخندِ میهمانِ حسین، نذرِ سیر کردنِ گرسنه‌ای،نذرِ گرم کردنِ دلی. این پرچم‌ها حرف می‌زنند…از ارادتی که هیچگاه کهنه نمی‌شود،از شور حسینی که نسل به نسل،در رگ‌های این شهر جاریست. هر دستی که در بنای این موکب ها کوشید، هر لباسی که رنگ خدمت پوشید، هر نگاهی که به شوقِ رضایتِ ارباب دوخت، زیر این پرچم‌ها معنا گرفت. اینجا،صدای پای زائر،نغمه‌ی دلِ خادم، و عطرِ نانِ تازه،همه در هم آمیخته است. آمیخته با عطرِ سیبِ کربلا،با بویِ غمِ زینب، با اشکِ عباس.پرچم‌ها حرف می‌زنند… از آن شبِ اولِ روضه،وقتی اولین چادرها برپا شد،وقتی اولین چراغ‌ها روشن گشت، و دلهای پر از شور،نذرِ خدمت شدند. از چشمانِ خسته‌ای که در سکوتِ شب، برایِ آسایشِ زائر دعا می‌کرد،از دستانِ پینه‌بسته‌ای که با عشق، چایِ روضه را می‌ریخت،و از لبخندی که بر لبانِ خادمان نقش می‌بست،وقتی میهمانِ اباعبدالله، با رضایت، قدم برمی‌داشت.این پرچم‌ها، شاهدِ این عشقِ بی‌منت‌اند،این خلوصِ در عینِ سادگی.آن‌ها حرف می‌زنند، از اینکه چگونه در این دریایِ غم، هر کس به اندازه وسعِ خویش، قطره‌ای از عشق را به کشتیِ نجات رساند.