به گزارش کرج رسا، اگر مازندران «جای گردشگر» است، پس چرا نتیجه‌اش شده نابودی جنگل، کوه‌خواری، تغییر کاربری بی‌رویه و ویلاسازی‌های افسارگسیخته؟
و سؤال مهم‌تر: چه کسانی این «بهشت گردشگری» را به جهنم بتن و آهن تبدیل کردند؟

واقعیت تلخ این است که بخش قابل توجهی از پروژه‌های مخرب در مازندران – از نور گرفته تا الیمالات و مناطق بکر دیگر – اتفاقاً به نام و نشان نهادها، سرمایه‌ها و چهره‌هایی گره خورده که خود را متولی «شهر زائر» و مدافع ارزش‌ها معرفی می‌کنند.
همان‌هایی که برای مشهد نسخه «زهد و زیارت» می‌پیچند، برای شمال کشور نسخه «تصاحب، محصورسازی و نابودی طبیعت» را اجرا کرده‌اند.

نمی‌شود مشهد را از نفس گردشگری انداخت، اقتصادش را تک‌بعدی کرد، جوانش را بیکار گذاشت، بعد با خیال راحت گفت: گردشگر برود مازندران.
مازندران ملک شخصی هیچ جریان، نهاد یا خانواده‌ای نیست که هرکه را نخواستند از مشهد برانند و هرچه خواستند آن‌جا بسازند.

اگر گردشگری بد است، چرا در دل جنگل‌های هیرکانی ویلا سبز شد؟
اگر تفریح مذموم است، چرا سد، جاده، مجتمع و حصار تا عمق طبیعت کشیده شد؟
اگر «زائر» مقدس است و «گردشگر» مزاحم، چرا طبیعت مازندران قربانی زیاده‌خواهی کسانی شد که اتفاقاً کمترین نسبتی با مردم بومی آن‌جا دارند؟

مشهد هم حق زندگی دارد، هم حق نفس کشیدن، هم حق شادی.
و مازندران هم حق دارد طبیعت بماند، نه غنیمت.

با خط‌کشی‌های ایدئولوژیک نه می‌شود شهر ساخت، نه دین حفظ کرد، و نه طبیعت را نجات داد.
نتیجه‌اش فقط یک چیز است:
ویرانیِ هم‌زمانِ شهر، جنگل و اعتماد مردم