شبکه خبری کرج رسا

به گزارش کرج رسا، مسافرانی که از چین خارج شده و کشورهای مختلف می روند خطر بسیار بزرگی هستند. پیش بینی می شود در صورت عدم پیشگیری و رعایت برخی مسائل، ویروس کرونا به بیش از ۴۰۰ شهر دیگر دنیا نیز برسد.

 

به گزارش کرج رسا، در حالی که این ویروس وحشت سراسری در بسیاری از نقاط جهان به وجود آورده آخرین اخبار مربوط به این اتفاق را مرور می کنیم:

*بر اساس گزارش dailymail مقامات رسمی هوبی چین مرگ ۱۰۳ نفر دیگر را به دلیل ابتلا به ویروس کرونا تاییدکردند. حالا شمار قربانیان به ۱۰۱۳ نفر رسیده است اما سایت worldometers تعداد قربانیان را ۱۰۱۸ نفر درج کرده است.

*یکی از قربانیانی که در ووهان چین جان خود را از دست داده شهروندی از آمریکاست.

*هم اکنون بیش از ۳ هزار مسافر و خدمه در کشتی «الماس پرنسس» در ژاپن قرنطینه شده اند. گفته می شود از این ۳ هزار نفر، ۱۲۶ نفر آلوده به ویروس هستند که ۲۳ نفر آنها شهروند آمریکا محسوب می شوند.

*کارشناسان و متخصصان در چین در تلاشند با ابداع شیوه ای که احتمالا یک نوع واکسن است شیوع بیشتر این ویروس را کنترل و یا متوقف کنند.

*مسافرانی که از چین خارج شده و کشورهای مختلف می روند خطر بسیار بزرگی هستند. پیش بینی می شود در صورت عدم پیشگیری و رعایت برخی مسائل، ویروس کرونا به بیش از ۴۰۰ شهر دیگر دنیا نیز برسد.

*ویروس کرونا در هنگ کنگ ۳ شهروند دیگر این کشور را درگیر کرد.

*بیشتر مرگ و میرهای مربوط به ویروس کرونا در استان هوبی چین رخ داده است.

*ویروس سارس در دهه پیش جان ۱۰ درصد افرادی که به آن مبتلا شده بودند را گرفت، این نرخ در رابطه با ویروس کرونا ۲ درصد است.

*بر اساس گزارش سایت worldometers هم اکنون چهار هزار و ۴۳ نفر از مبتلایان به ویروس کرونا بهبود یافته اند. حال ۷ هزار و ۳۴۵ نفر از مبتلایان نیز وخیم است.

*در چین ۴۲ هزار و ۲۰۰ مورد ابتلا به ویروس کرونا ثبت شده است و بعد از چین کشور ژاپن قرار دارد که ۱۵۶ نفر در آن مبتلا شده اند.

*دو مورد جدید ابتلا به ویروس کرونا در سنگاپور و چهار مورد جدید در بریتانیا ثبت شده اند.

 

 

 

 

گودرز محمودی در گفت و گو با ایسنا، گفت: در پی بارش شدید برف که از عصر روز دوشنبه آغاز شد و تا ساعت ۵ صبح سه شنبه ۲۲ بهمن ادامه داشت، در تمامی محورهای مواصلاتی برف و کولاک وجود داشت.

محمودی افزود: با تلاش راهداران و برفروبی و نمک پاشی همزمان، هیچگونه انسدادی در محورهای البرز وجود نداشت و در حال حاضر نیز تردد در همه محورها در حال انجام است .

وی افزود: در حال حاضر تردد در محورهای کوهستانی با زنجیر چرخ انجام می شود.

محمودی با اشاره به اینکه ۲۰۰ راهدار با ۱۰۰ دستگاه ماشین آلات مشغول خدمات رسانی به مردم هستند، گفت: پس از پاکسازی کامل راه های اصلی، راهداران درحال برفروبی راه‌های روستایی هستند.

به گزارش کرج رسا، تعداد افراد دچار اختلال هویت جنسی در دنیا زیاد نیست؛ از میان هر ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار نفر در جهان، یک نفر دچار اختلال جنسیتی است. در ایران نیز حدود هزار تا ۱۵۰۰ ترنس زندگی می‌کنند. ترنس یا ترنسسکشوال یا تراجنسی به شخصی گفته می شود که هویت جنسی او با جنسیت مادرزادی اش متناقض است. مثل ترنسی که ظاهر جسمانی‌اش مرد و اندام و صفات جنسی ثانویه او مردانه است، ولی خود را یک زن با شخصیتی زنانه می‌شناسد. و برعکس.

عدم پذیرش افراد ترنس از سوی دیگران در جوامع کمترتوسعه‌یافته مانند ایران منجر به ایجاد مشکلات فردی، اجتماعی و روانی متعددی برای این افراد می‌شود. بعضی از ترنس‌ها حتی ازسوی خانواده و دوستان خود طرد می‌شوند و همین مساله می‌تواند انزوا، افسردگی، آسیب‌های روانی و اعتیاد این افراد را به دنبال داشته باشد. افرادی که در تعیین هویت جنسی خود نقشی نداشته‌اند اما برای قضاوت‌ نشدن ازسوی دیگران یا طرد نشدن از جمع دوستان و خانواده ناگزیرند تمایلات خود را سرکوب کنند و وانمود کنند دارای جنسیتی هستند که با آن دیده می‌شوند.

 

 

روزنامه شهروند درباره ترنس‌های تهران و وضعیت زندگی آنها و نگاه جامعه به آنان گزارشی نوشته که می‌خوانید.

«شب تا صبح بیرونم. می‌روم توی پارک، شب‌هایی که خیلی سرد است، توی اتوبوس بی‌آرتی می‌مانم. یک بار رفتم گرمخانه. یعنی خودم خواستم. مأموران شهرداری نمی‌خواستند. نه پولی داشتم، نه کاری. شب‌ها پارک‌خوابی می‌کردم. سال پیش خیلی سرد شده بود، دست‌هایم کبود شده بود، گفتم اگر بیرون بمانم، احتمالا یخ‌ بزنم. راضی شدند مرا به گرمخانه ببرند. ساعت یک و دو شب بود که به گرمخانه رسیدیم. حوالی میدان خراسان. یک تخت، آخر مجموعه به من دادند با یک‌ دست لباس که شبیه لباس فرم بقیه بود. این‌قدر خسته بودم که بیهوش شدم. صبح که بیدارشدم دیدم همه آن‌هایی که خواب بودند، بالای سرم ایستاده‌اند. هرکدام چیزی می‌گفتند. یک ‌سری خمار بودند، یک ‌سری هم تعارف می‌کردند به سیگار. مسئول گرمخانه مرا کنار کشید و گفت: اینجا جای من نیست. گفتند برای خودم سخت است. اذیت ‌می‌شوم. من هم رفتم. الان که کار و بار دارم، در پانسیون می‌مانم. به هرکسی هم که شبیه خودم باشد، می‌گویم برود گرمخانه، بهتر از پارک و کارتن‌خوابی است.»

قصه اول، فصل اول: نه آریا نه روشا، هیچ‌کس نیستم

تتوی ابروهایش با رنگ قهوه‌ای روشن و بینی عمل‌کرده و چسب‌زده‌اش نخستین چیزی است که در آریا خودنمایی می‌کند: «تو رو خدا، می‌خواید ببریدم پیش پلیس؟ به خدا من هیچ کاری نکردم. تو رو خدا بذارید برم.» اشک‌هایش سرازیر می‌شود. از کیف آبی رنگش دستمال کوچکی بیرون می‌آورد و روی گونه‌هایش می‌کشد. دستمال کرمی می‌شود و رد سفیدی روی صورت آریای بیست‌ویک‌ساله باقی می‌ماند. دکمه‌های پالتوی قرمزرنگ بلندش را سفت می‌کند و آرام کنار حوضچه مرکزی و کوچک پارک می‌ایستد. ساعت طلایی رنگش که نگین‌های متحرک آن دقیقه‌های گذشته را نشان می‌دهد، به او می‌فهماند که ساعت از ۲ نیمه‌شب گذشته است.

گریه آریا بند می‌آید و حرف می‌زند وقتی مطمئن می‌شود که خبری از پلیس و بازداشت و دادگاهی‌شدن نیست: «سه تا آبجی دارم، همه از من بزرگ‌تر. بابام پسر می‌خواست. هم بابام، هم مامانم.»

لهجه کردی دارد. «وقتی مامان و آبجی‌ها خانه نبودند، لباس‌هایشان را می‌پوشیدم، بزرگ‌تر که شدم، ماتیک می‌زدم. کرم‌های مامانم را تمام می‌کردم. دوست داشتم ابروهایم را بردارم. این کار را هم کردم. وقتی برگشتم خانه قیامت شد.»

زمزمه‌های طردشدن او از برداشتن ابرو شروع می‌شود. «وقتی می‌گفتند پسرم، حس بدی داشتم. می‌گفتند آریا تو باید مرد باشی. من می‌خواستم مثل آبجی‌ها باشم. دائم گریه می‌کردم و مادر و پدرم سر همین گریه‌کردن کتکم ‌می‌زدند.»

دستانش را به هم می‌مالد و ‌های عمیقی به آن‌ها می‌کند. ناخن‌هایش یکی در میان لاک صورتی و سفید دارد: «از خانه بیرون زدم، یعنی خودم نمی‌خواستم، مادر و پدرم گفتند باید بروم. وقتی از خودم و از آدم‌های شبیه خودم گفتم، گفتم ١٧‌سال پسر بودم، اما باید دختر می‌شدم. گفتم فقط ظاهرم پسرانه است و آرزویم این است که شبیه آبجی‌هایم شوم.»

آریا لبه حوض می‌نشیند و روایتش را از سر می‌گیرد: «من نه معتاد بودم و نه تا حالا لب به چیزی زده‌ام خانم. اگر با این سوالات می‌خواهی من را پیش پلیس ببری و بگویی معتادم تا من را دستگیر کنند، چیزی دستگیرت نمی‌شود. تا به حال چهار بار من را گرفته‌اند. هربار مأمورها می‌گفتند چیزی زدم که این‌طور شدم. آزمایش که می‌گرفتند، می‌فهمیدند خبری نیست.»

قصه اول، فصل دوم: دربه‌ در شغل و خانه

«از خانه بیرونم کردند، مادرم دور از چشم پدر کمی پول به من داد و گفت: برو تهران. از خدا همین را می‌خواستم. شنیده بودم در تهران شبیه من زیاد است.»

آریا چهار سال پیش به تهران می‌آید و سکانس دوم زندگی‌اش با نام روشا ادامه پیدا می‌کند.

«شب‌های زیادی پارک‌خوابی کردم؛ حوالی راه‌آهن. دوستانم زیاد شدند؛ سارای بیست‌ودو ساله، تینای سی ساله. چند دختر هم بودند که می‌خواستند مثل آن روزهای من باشند. تینا خانه داشت. چند ماهی خانه او بودم. او تنها زندگی می‌کرد و گواهی تغییر جنسیت هم گرفته بود. پول داشت. خانواده‌اش هم می‌دانستند و خودشان به او پول داده بودند.»

«از پدر و مادرت خبری نشد؟» خودش را به نشنیدن می‌زند. «چند باری پارک‌خوابی کردم. یک بار از سرما به گرمخانه رفتم. شب اول را ماندم. از شب بعد گفتند دیگر نیایم. گفتند برای خودم خطرناک است.»

«اگر تمام شد، می‌خواهم بروم» را میان جملاتش چند باری تکرارمی‌کند. تلفن همراهش در میان مکالمه زنگ می‌خورد و نام سپیده روی آن نقش می‌بندد: «الان میام سپیده. به جان روشا کاری ندارند. فقط دارند سوال می‌پرسند.»

«شغلت چیست؟ بعد از خانه تینا و گرمخانه کجا خوابیدی؟» روشا پالتوی قرمزرنگش را روی ساق پاهای لی پوشیده‌اش می‌کشد: «در یک سفره‌خانه کار می‌کنم. همین اطراف است. تا ساعت ١٢ شب آنجا هستم. الان در پانسیون می‌مانم گاهی هم خانه دوستم سپیده. سپیده هم آنجا کار می‌کند. دو سالی هست با هم آشنا شده‌ایم. او هم شبیه من است. او هم اوایل گرمخانه بود، اذیتش کردند، دیگر نرفت.»

روشا می‌گوید با پولی که درمی‌آورد، یک اتاق توی یک پانسیون اجاره کرده است و آدم‌هایی شبیه خودش را هم به آنجا می‌برد. «از کارتن‌خوابی بهتر است.»

افرادی مانند روشا سالیان زیادی است که می‌توانند طبق ماده ٩٣٩ قانون مدنی و بند ١٨ ماده ۴ قانون حمایت از خانواده تغییر جنسیت دهند. سال ١٣۶۴ بود که امام خمینی(ره) با فتوایی مساله تغییرجنسیت را برای کسانی که پزشک متخصص لزوم تغییر جنسیت را تشخیص داده باشد، تسهیل کردند. روشا، اما نمی‌خواهد تغییر جنسیت دهد: «می‌ترسم. می‌گویند در ایران عمل‌ها خوب نیست. برای همین هم می‌خواهم از ایران بروم، بعد عمل کنم. الان هم شب‌ها بیرون می‌آیم تا پلیس پیدایم نکند.»

«باید بروم» را بلند می‌گوید و قدم‌هایش را بلندتر برمی‌دارد. سربرمی‌گرداند تا سوال بی‌پاسخ‌مانده را جواب دهد. می‌گوید: «پدر و مادرم هیچ‌وقت به من زنگ نزدند. از آبجی‌ها هم خبر ندارم. به من گفتند اگر بخواهم این‌طوری باشم، دیگر بچه‌شان نیستم.»

قصه دوم، فصل اول: سعیده می‌خواهد سیاوش باشد

ساعت دیواری اتاق دو بعدازظهر را نشان می‌دهد که سعیده خودش را به اتاق مددکاری گرمخانه‌ای در جنوب تهران می‌رساند. گرم‌کن سیاه پوشیده با کلاه لبه‌دار که آن هم سیاه است. قوز می‌کند و دست به سینه نشسته خودش را مچاله می‌کند. می‌خواهد بدنش را بپوشاند. یک ساعت فلزی با رینگ سفید در دست دارد. چند ماهی است که گشت شهرداری او را به اینجا منتقل کرده است. میان صدها زن که او البته می‌گوید به هیچ کدام‌شان شبیه نیست.

از هفت‌سالگی فهمیده بود که دلش می‌خواهد خانواده «سیاوش» صدایش کنند. فهمیده بود که از پوشیدن لباس‌های دخترانه فراری است و دلش می‌خواهد همیشه موهایش به اندازه موهای حسن و سینا همسایه‌های خانه کناری‌شان باشد. دلش خاله‌بازی نمی‌خواست و دوست داشت وقتش به فوتبال بازی‌کردن بگذرد.

«بزرگ شود، درست می‌شود.» تنها واکنش مادر سعیده به رفتارهای متفاوت او همین جمله بود. مادر که دو دختر بزرگ‌تر از سعیده داشت، گاهی برایش عجیب می‌شد که چرا سعیده مثل دختران دیگرش نیست.

سعیده بزرگ‌تر می‌شد، موهایش کوتاه‌تر می‌شد و لباس‌هایش پسرانه‌تر. بزرگ‌تر می‌شد و کارهایش هم مردانه‌تر. «عاشق ژل بودم. با پول تو جیبی ژل می‌خریدم و موهایم را که با شماره یکی مانده به آخر ماشین تراشیده بودم، رو به بالا مدل می‌دادم.»

مادر سعیده کم‌کم تفاوت‌های او را جدی گرفته بود که به نخستین خواستگار سعیده گفت: موافق ازدواج او است و باید عقد کنند. «١٠‌سال پیش بود. ٢٠ سالم بود. در مشهد خیلی چیزها با تهران تفاوت دارد. نمی‌توانستم به مادر بگویم نمی‌خواهم. نمی‌توانستم بگویم من نمی‌توانم با یک مرد زندگی‌ کنم.»

سعیده عقد می‌کند و دو ماه بعد از همسرش جدا می‌شود. «کنکور دادم و رشته سخت‌افزار قبول شدم، دانشجوی صنعتی شریف شدم و مجبور بودم تهران بیایم و در خوابگاه بمانم.»

روزهایی که راهی دانشگاه بود، مانتو تن می‌کرد و با مقنعه راهی دانشکده کامپیوتر می‌شد. «هم‌کلاسی‌هایم فهمیده بودند که دلم می‌خواهد پسر باشم. بیشتر هم با پسرها می‌رفتم و می‌آمدم. حراست چند باری تذکر داده بود. فکر می‌کردند دوست‌پسر دارم اما آن‌ها برایم رفیق بودند. هم‌کلاسی‌ها گفتند اگر می‌خواهم از شر این احساسات خلاص شوم، بهتر است مواد مصرف کنم. من فکر کردم شاید واقعا تأثیر داشته باشد.»

سعیده شیشه را انتخاب می‌کند. ۶٠ کیلو می‌شود، ۴٠ کیلو می‌شود و بعد که در حال نزدیک‌شدن به مرز ٣٠ کیلویی بود، حراست دانشگاه به او تذکر می‌دهد. تذکر به اخراج ختم و آوارگی سعیده در کوچه‌ها و خیابان‌ها آغاز می‌شود.

«کارتن‌خواب شدم. چند باری پلیس مرا گرفت و با تعهد آزادم کرد. دفعه آخر دو سال پیش بود که با یک گرم شیشه مرا دستگیرکردند و دو سالی حبس برایم بریدند. ۶ ماه در بند نسوان ماندم. اینجا همه می‌دانند که چقدر روزهای بدی بود. پاک شده بودم و تمام آن احساسات سراغم آمده بود. در زندان همه مرا سیاوش صدا می‌زدند. مرد سی‌ساله‌ای شده بودم میان آن همه زن در زندان.»

سعیده از زندان که آزاد می‌شود، به شهر پدری‌اش بازمی‌گردد. «نمی‌توانستم در مشهد بمانم. همه می‌گفتند مطلقه است، از دانشگاه اخراج شده. می‌گفتند معتاد شده، زندانی شده، حالا هم می‌خواهد مرد شود.»

قصه دوم، فصل دوم: سیاوش عاشق شد

«برگشتم تهران؛ شیشه را دوباره شروع کردم. شب‌ها در همین پارک شوش روی صندلی‌ها می‌خوابیدم. گاهی بیدار می‌ماندم تا صبح که مأمورها نیایند. بعد می‌رفتم جای دیگری.»

«سیاوش چه شد اینجا آمدی؟» سرش را که تمام مدت مکالمه پایین نگه داشته بود، این ‌بار بالا می‌آورد: «با سیمین آشنا شدم. او مثل خودم معتاد شیشه بود. گشت ما را به اینجا آورده بود. به ما دو تخت داده بودند. هر روز با هم بودیم. صبح‌ها می‌رفتیم گدایی و پول مواد جور می‌کردیم. من روسری و لباس نداشتم. کسی نمی‌فهمید واقعا زنم. سیمین هم اوایل فکر می‌کرد واقعا مردم. بعد که فهمید زنم، با من صمیمی‌تر شد. با هم مواد می‌زدیم ولی من سیمین را جور دیگری دوست داشتم. یک‌بار به خاطرش دعوا کردم. می‌خواستند اذیتش کنند، من هم کتک‌کاری کردم.»

سیاوش دستی به موهای کوتاه خاکستری‌اش می‌کشد: «یک روز گفت: می‌خواهد ترک کند. آن‌قدر دوستش داشتم که گفتم با هم ترک کنیم. رفتیم کمپ، ترک کردیم اما وقتی بیرون آمدیم، گفت: می‌خواهد با یک مرد واقعی ازدواج کند. و رفت. به همین راحتی.»

سیاوش می‌گوید آن روز برای نخستین بار در زندگی گریه کرده بود. «مثل زن‌ها گریه می‌کردم. جایی نداشتم، پول هم نداشتم. چند ماه پیش باز شیشه را شروع کردم. دوباره کارتن‌خواب شدم و گشت دوباره مرا به اینجا آورد.»

چهار ماه است که آسایشگاه زنان جنوب شهر تهران، پناه دوباره سیاوش شده است. می‌گوید ٢٠ روزی هست که ترک کرده و دستش به شیشه نرسیده است. «تختم را گذاشتند در قسمت بهبودیافتگان. آخرین تخت رو به در. خودم را در روز آن‌قدر خسته می‌کنم که شب‌ها نفهمم چطور می‌خوابم. همه زنان اینجا می‌دانند که متفاوتم اما به روی خودشان نمی‌آورند. یک بار سارا یکی از زنان قسمت خودمان می‌خواست حرف بزند و درددل کند. گفتم نمی‌خواهم با کسی حرف بزنم. گفتم فاصله‌اش را با من حفظ کند. بعد از آن دیگر زنان اینجا نمی‌خواستند با من حرف‌بزنند. بعضی‌هایشان از من می‌ترسند.»

«من درست نشدم. مادرم هم می‌دانست که درست نمی‌شوم. فقط خودمان را گول می‌زدیم.» سیاوش سرش را پایین می‌اندازد و پرسش بعدی را با پرسش ادامه می‌دهد. «چرا عمل نکردم؟ نمی‌دانم. می‌ترسم.»

از روی صندلی بلند می‌شود: «من اینجا راحت نیستم، نمی‌گویم جای بدی است، اما حس خوبی ندارم، از کارتن‌خوابی بهتر است، اما راحت نیست. به نظرم هیچ جا، جای من نیست. نه پارک، نه گرمخانه.»

گرمخانه جای سیاوش و روشا نیست

سیاوش، روشا، سعیده یا آریا، با چندین نام دیگر که دیالوگ مشترک‌شان این است که جایی در گرمخانه ندارند. سیدمالک حسینی، سرپرست سازمان رفاه و خدمات اجتماعی شهرداری تهران خلأ قانونی را منشأ این معضل می‌داند. «ما خلأیی قانونی در این موضوع داریم که با کمک نیروی انتظامی و استانداری درحال رفع‌ شدن است. قرار است بعد از تفاهم فضای ویژه‌ای طراحی‌کنیم تا این مشکل حل شود.»

ملاحظات حقوقی معضل دیگری برای حضور ترنس‌ها «تی‌اس‌ها» در گرمخانه است که به قوه تشخیص بهزیستی نیازمند است: «ما برای تأمین زیرساخت اعلام آمادگی کردیم اما این موضوع هم ملاحظات حقوقی دارد و هم حساسیت‌های فرهنگی. تشخیص اختلال هویت جنسیتی در افراد موضوعی پیچیده است و چون تجربه اول ماست، احتمالا با خطا و اشتباه فراوان نیز روبه‌رو شویم. اما از آنجا که خودمان هم با موردهای ترنس به‌کرات مواجه شده‌ایم، به این فکر افتادیم که برای آن‌ها در شب‌های سرد زمستان سرپناهی ایجاد کنیم.»

افراد دارای اختلال هویت جنسیتی بی‌خانمان پایتخت اکنون در خودروهای گشت یا اتوبوس‌های سیار شهرداری نگهداری می‌شوند. حسینی می‌گوید: «چاره‌ای جز این کار نداریم، اما امیدواریم تا پایان سال گرمخانه ویژه آن‌ها دست‌کم در منطقه‌ای از تهران افتتاح شود.»

گرمخانه‌ای که شاید این‌بار جایی برای سیاوش، روشا و کسانی مثل آن‌ها داشته باشد.

به‌ گزارش کرج رسا، آمارهای منتسب به پلیس فتا حاکی است در یک سال گذشته ۶۰درصد جرایم سایبری مربوط به کلاهبرداری‌های مبتنی بر برداشت غیرمجاز از حساب بانکی افراد بوده و همین مسئله بانک مرکزی را وادار کرد تا طرح جایگزینی رمزدوم پویا به‌جای رمزدوم ایستا را ‌پیگیری و اجرا کند. حالا با همه‌گیرشدن رمز پویا، مسئولان نظام بانکی از کاهش احتمال سرقت از حساب‌های بانکی خشنود هستند، اما کاربران نظام بانکی یعنی مردم، از دردسرهای تراشیده‌شده در این فرایند گلایه دارند و برخی عملا امکان استفاده از پرداخت اینترنتی را از دست داده‌اند.

پیامک‌هایی که نمی‌رسند

در کنار راه‌اندازی نرم‌افزارهای رمزساز در بانک‌های مختلف، به‌واسطه فراگیرنبودن گوشی‌های هوشمند در سطح جامعه قرار شد فعال‌سازی رمز پویا بر بستر پیامک و کدهای ussd عملیاتی شود. همچنین برخی درگاه‌های پرداخت بانکی امکان درخواست رمزدوم پویا در زمان انجام تراکنش از طریق پیامک را نیز برای مشتریان مهیا کردند تا مردم بتوانند از هر مسیری که راحت‌تر بودند، رمزدوم مورد نیاز برای انجام عملیات بانکی را دریافت کنند. در ظاهر همه این اقدامات بی‌عیب و نقص اجرا شده؛ اما در عمل کاربران نظام بانکی را با انواع و اقسام دردسرها مواجه کرده است. یکی از رایج‌ترین این دردسرها، نرسیدن پیامک‌هایی است که گویا از سوی بانک ارسال شده و باید حاوی رمزدوم پویا باشد اما این پیامک‌ها گاهی اصلا به‌دست مشتری نمی‌رسد و گاهی آنقدر دیر به‌دست افراد می‌رسد که عملا اعتبار رمز آنها منقضی شده است.

دردسر رمزسازهای مشقی

از دیگر مشکلات رایج‌ در فرایند فعال‌سازی رمزدوم پویا این است که رمزسازهای معرفی‌شده از سوی برخی بانک‌ها، به هیچ روشی فعال نمی‌شوند و حتی کارمندان بانک نیز قادر به فعال‌کردن آن نیستند. در جریان گزارش میدانی خبرنگار همشهری در یکی از شعب بانک واقع در خیابان طالقانی تهران، باوجود اینکه از صفر تا صد دریافت نرم‌افزار، نصب و فعال‌سازی آن را کارمند بانک انجام داد، اما بازهم این رمزساز فعال نشد. در این میان برخی ایرادهای نانوشته نیز باعث شده مشتریان بانکی در فعال‌سازی رمز پویا با مشکل مواجه شوند. به‌عنوان مثال، تدابیر امنیتی یکی از بانک‌ها به‌گونه‌ای است که فقط درصورت دریافت رمزساز از سایت بانک یا منابع معتبر اجازه فعال‌سازی به آن داده می‌شود؛ در نتیجه اگر کاربری این نرم‌افزار را از دستگاه یک شخص دیگر یا از طریق سایت‌های متفرقه و فضای مجازی دریافت کند، عملا قادر به فعال‌سازی آن نخواهد بود. همچنین نرم‌افزار رمزساز بزرگ‌ترین بانک دولتی نیز فقط درصورتی‌که به‌روزرسانی شده باشد، امکان فعال‌سازی دارد. البته این تمهیدات مانند اصل ایجاد رمز پویا برای بالابردن امنیت تراکنش‌های بانکی اندیشیده شده، اما بی‌خبری مشتریان بانکی باعث شده زمان فعال‌سازی رمز پویا چندین ساعت و حتی چندین روز به طول بینجامد.

مارپیچ استفاده از رمز پویا

برخی کاربران فضای مجازی رمزدوم پویا را ناکارآمد می‌دانند، زیرا این رمزها عمدتا فقط ۶۰ثانیه اعتبار دارند و فقط برای یک تراکنش معتبر هستند. این مسئله از یک‌سو پرداخت‌های گروهی در بستر اینترنت را غیرممکن کرده و کاربران مجبورند برای هر تراکنش یک فرایند جداگانه را تکرار کنند و از سوی دیگر، افراد کمتر آشنا با وب و اینترنت که سرعت عمل پایین‌تری دارند نیز به‌واسطه زمان کوتاه اعتبار رمز پویا با مشکلاتی مواجه هستند. در گزارش میدانی همشهری از برخی شعب بانکی، افزایش مراجعه مشتریان برای رفع غیرفعال‌شدن کارت‌بانکی به‌خاطر استفاده از رمزهای غیرمعتبر مشهود بود؛ زیرا طبق پروتکل‌های امنیتی نظام بانکی، چنانچه تلاش برای فعال‌سازی رمزدوم پویا یا استفاده از رمز در تراکنش‌های اینترنتی بیش از ۳بار با شکست مواجه شود، عملا آن کارت‌بانکی در لیست سیاه قرار می‌گیرد و برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های احتمالی، موقتا مسدود می‌شود.

ریسک انتقال رمز از ذهن به گوشی

افشای مشخصات و رمزدوم کارت‌های بانکی خطر حملات فیشینگ را به‌شدت افزایش می‌دهد و مالباختگان باید ۶‌ماه برای به نتیجه رساندن شکایت خود در مراجع قضایی و پلیس فتا پیگیر ماجرا باشند. اساس جایگزینی رمز پویای ۶۰ثانیه‌ای به‌جای رمز ایستای دائمی هم جلوگیری از همین سوءاستفاده‌ها بود اما برخی معتقدند حالا هم خطر استفاده از تلفن همراه مشتریان بانکی بالاست زیرا پیش‌ازاین رمز دوم افراد در ذهن آنها قرار داشت و عمدتا افشا نمی‌شد اما با فعال‌شدن رمز پویا دیگر جای رمز در ذهن افراد نیست و یک ماشین متولی امنیت آن خواهد بود؛ در نتیجه اگر احتمال سرقت با هک‌شدن این ماشین را درنظر بگیریم، احتمال سوءاستفاده از اطلاعات بانکی و رمزدوم پویا نیز باید مدنظر قرار بگیرد.

منبع: روزنامه همشهری ۲۱ بهمن

به گزارش کرج رسا به نقل از روابط عمومی بخشداری مرکزی کرج؛ جواد شاکر سرپرست بخشداری روز دوشنبه ۲۱ بهمن ماه ۹۸ در دهمین روز ایام الله دهه مبارک فجر و مصادف با چهلمین روز درگذشت سردار شهید قاسم سلیمانی و در راستای تکریم از فرزندان شهدا و خانواده های گرانقدرشان؛ میزبان خانواده شهید نریمانی بود.

جواد شاکر سرپرست بخشداری مرکزی کرج به مناسبت گرامیداشت شهدای مدافع حرم در چهلمین روز شهادت سردار دلها پدر تمامی فرزندان شهدا؛ با پدر بزرگوار و فرزند گرامی شهید مدافع حرم محمود نریمانی در محل بخشداری دیدار و فرزند شهید ساعتی را به عنوان بخشدار افتخاری، میهمان بخشداری مرکزی کرج بود.

در این دیدار، پدر بزرگوار شهید به همراه خانواده با پرسنل بخشداری مرکزی دیدار و گفتگو داشتند.

 

 

به گزارش کرج رسا، حمید قاسمی ده چشمه در حاشیه مراسم رونمایی از چهل و یک خودرو طرح ملی تبدیل دوگانه سوز به مناسبت چهل و یکمین سالگرد پیروزی انقلاب در پاسخ به ایسنا در خصوص آخرین تصمیمات برای تخصیص سهمیه بنزین نوروزی، اظهار کرد: بنا بر گفته وزیر نفت این طرح هنوز به صورت رسمی از سوی نهاد و مجلس، درخواست کننده مشخصی نداشته است.

وی تاکید کرد: در هیئت دولت زمزمه هایی برای تخصیص سهمیه بنزین نوروزی شکل گرفته، اما هنوز این موضوع به صورت جدی مطرح و حتی تصویب نشده است.

قائم مقام مدیرعامل شرکت پخش فراورده های نفتی ایران تاکید کرد: به طور قطع مجلس باید این درخواست را به دولت ارسال کند، اما هنوز هیچ درخواستی به صورت رسمی و مکتوب به هیئت دولت داده نشده است و در صورت ابلاغ نهایی، وزارت نفت آماده اجرای آن برای نوروز خواهد بود.

وی تاکید کرد: در حال حاضر حتی مقدمات تخصیص بنزین برای سفرهای نوروزی به وزارت نفت ابلاغ نشده است.

قاسمی همچنین در خصوص برنامه هایی برای تقویت خودروسازان داخلی در حوزه دوگانه سوز کردن خودروها، اظهار کرد: ما با خودروسازان در خصوص پلت فرم و موتور خودروهای دوگانه سوز با آنها مشارکت خواهیم کرد.

وی همچنین با بیان اینکه آماده تعویض و دوگاه سوز کردن ۱۸ هزار اتوبوس در کشور را با تهاتر نفت خام، تاکید کرد: همچنین در تبدیل و توسعه ها نیز حامی خودروسازان هستیم و همان امتیازاتی را که به خودروهای خاص می دهیم را در زمینه تولید نیز خواهیم داد.

قائم مقام مدیرعامل شرکت پخش فراورده های نفتی ایران تاکید کرد: اگر خودروساز تضمین کند که قیمت تمام شده بنزین و CNG آن یکسان است تمام هزینه های تبدیل را وزارت نفت تقبل می کند و در این خصوص مصوباتی وجود دارد.

وی با بیان اینکه در حال حاضر ۱۰۰ درصد ناوگان ون کشور را تحت پوشش قرار داده ایم، افزود: قراردادهای بعدی برای سایر خودروها از جمله وانت بارهای دوگانه سوز و سواری منعقد خواهد شد.

قاسمی تاکید کرد: اگر ۱۰۰ درصد این طرح در وانت ها محقق و مردم از سوخت CNG استفاده کنند، حدود ۱۸ میلیون مترمکعب بهره برداری از گاز خواهند داشت، اما مردم بعضا از هر دو سوخت استفاده می کنند که به طور میانگین ۱۰ مترمکعب سوخت CNG در روز جایگزین بنزین خواهد شد.

وی همچنین در خصوص طرح دوگانه سوز کردن یک میلیون و ۴۶۴ هزار خودروی عمومی کشور، اظهار کرد: مقدمات کافی برای ۱۰۰ درصد خودروهای این طرح آماده شده و دارندگان خودروهای عمومی می توانند به صورت رایگان خودروهایشان را تبدیل کنند.

قائم مقام مدیرعامل شرکت پخش فراورده های نفتی ایران در خصوص هزینه های این طرح و اینکه هفت شرکت مدنظر توان اجرای تبدیل خودروهای عمومی را دارند، گفت: در مرحله نخست این طرح را با ۷۰۰ هزار خودرو آغاز کردیم که با ۶۵۰ هزار خودرو قرارداد منعقد شد و البته برای اجرای این طرح موارد تشویقی در نظر گرفته ایم.

وی با بیان اینکه با توجه به ظرفیت کشور برای اجرای این طرح حدود ۱۴ ماه در نظر گرفته شده است، اظهار کرد: مطابق وعده پیشین ۲۲ بهمن ماه نخستین گروه را تبدیل می کنیم و ۴۱ خودرو امروز جزو این طرح هستند و این طرح وقتی که برای یک خودرو آغاز شد برای بقیه خودروها نیز می تواند کلید بخورد.

قاسمی در خصوص هزینه های اجرای این طرح، گفت: در این طرح به ازای هر خودرو هزینه تبدیل حدود ۴ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است، در حال حاضر اولویت با خودروهای عمومی است و بعد از آن خودروهای شخصی و خصوصی می توانند وارد طرح شوند.