به گزارش ایرنا، از سپیده‌دم دوشنبه ، هوای استان البرز رنگ دیگری داشت؛ پرچم‌های سه‌رنگ بر فراز تابوت‌ها می‌درخشید و صلوات همانند رودخانه‌ای از ایمان در مسیر تشییع جاری بود. کودکان در میان ازدحام دست‌های نورانی را به تابوت‌ها می‌رساندند، پیرمردان با چشم‌های خیس آیه‌های خداحافظی زمزمه می‌کردند و مادران شهید، قاب عکس فرزندانشان را چون دریچه‌ای به خاطره‌ها در بغل داشتند؛ گویی این کبوتران سبکبال خود فرزندان بی‌بی دو عالم‌اند که پس از سفر طولانی، به آشیان بازگشته‌اند.
در پیچ‌وخم خیابان‌های شهر، نسیمِ سحرگاهی بوی خاک جبهه می‌داد؛ گویی قدم‌های مردم، خاک سال‌های دورِ جنوب و غرب را دوباره زنده کرده بود. هر شاخه گلی که بر تابوت‌ها فرود می‌آمد، داستانی از غربت، دلدادگی و بازگشت را در خود داشت. اشک‌ها آرام بر گونه‌ها می‌لغزیدند، اما برق امید در چشمان پیرمردی که عصا به دست آمده بود، نشان می‌داد هنوز روح این سرزمین زنده است.
صدای قرآن از بلندگوها در همسایگی زمزمه صلوات، هوای شهر را پوشانده بود؛ کودکی که دست در دست پدرش گرفته بود، با چشم‌های حیران به پرچم‌های سه‌رنگ نگاه می‌کرد و زیر لب می‌پرسید:”بابا، اینا کی هستند؟” و پدر با نگاهی پر از احترام می‌گفت:” قهرمانایی که بی‌نام ماندن تا ما بی‌هراس زندگی کنیم.
دست‌هایی که به سمت تابوت‌ها گل پرتاب می‌کردند، شبیه پرهای سپید ایمان بودند؛ گاهی پارچه یا شالی از میان جمع بالا می‌رفت تا به شهید تبرک شود. انگار هرکس می‌خواست تکه‌ای از آرامش آنها را با خود ببرد، تا در روزهای سخت دلی گرم‌تر داشته باشد.
کرج امروز پر از نور بود؛ نوری که نه از خورشید، بلکه از دل‌های مردم برمی‌خاست. صدای نوحه و بوی اسپند با هم آمیخته بود تا روایت کند که عشق به شهید در این سرزمین نه مراسمی گذرا، بلکه بخشی از رگ‌های حیات است.
بر فراز این تابوت‌های سپید، روسری‌ها و پارچه‌هایی کشیده شد تا یادگاری ابدی از لحظه دیدار باشد. اسپند دود شد و گل‌ها باریدن گرفت؛ مردم می‌خواستند هوای مسیر، پاک و خوشبو از عطر شهدا باشد. شعارهای “الله‌اکبر” و “لااله‌الاالله” همچون ضربان قلب جمعیت هر گام را استوارتر می‌کرد.
این شهدا از دل خاک جبهه‌های جنوب و غرب برخاسته بودند؛ یاران عملیات‌های والفجر هشت، والفجر پنج ، کربلای ۶ و فجر ۱۰؛ امروز، بازگشتشان نه فقط یادآور جنگ و رشادت که فرصتی برای پیوند دوباره نسل امروز با حقیقتی بی‌فراموشی بود؛ اینکه امنیت این سرزمین، هنوز وامدار جوانانی است که نام خود را از لوح زمان پاک کردند تا عزت ایران ماندگار بماند.
زمزمه یک فاطمه (س) در همه جا پیچیده بود و همه با شهدا نجوا می کردند ؛ سلام ما را به مادر سادات برسانید؛ وعده دیار و ما شما در بهشت ، باشد که ما را شفاعت کنید و دستمان را بگیرید تا پیش بی بی ۲ عالم رو سفید باشیم .
اما امروز و درسالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) حضور پرشکوه تر مردم استان البرز در کرج برای بدرقه تابوت شهیدان نام آور غافلگیر کننده بود و نشان داد که همه مردم پیر ،جوان ، زن و بچه پای کار و قدردان این فداکاری ها با گذشت ۳۶ سال از جنگ تحمیلی عراق علیه جمهوری اسلامی ایران هستند .
هرکسی که در مسیر تشییع این ۱۰ شهید گمنام از کانون شهید سبحانی سپاه استان البرز به سمت مصلی امام خمینی (ره) کرج بود برای نزدیک شدن به تابوت شهدا تلاش می کرد تا دستی بر این تابوت های مزین به پرچم جمهوری اسلامی ایران که با اقتدار پیش می رفت داشته باشد ، انگار قرار است پیامی از جنس ادامه داشتن راه آنان منعکس کند .
حضور مادران شهید چشم انتظار جلوه ای مادرانه برای شهدای گمنام کرج
شهدای گمنام که آگاهانه و عاشقانه هویت شناسایی خود را از خودشان جدا کردند تا جویبار عزت همچنان در جمهوری اسلامی ایران برقرار بماند ، امروز با حضور خود نه تنها در شهرستان کرج بلکه در جای جای میهن ایران اسلامی عطر یاد شهیدان را برای مادران چشم انتظار زنده کردند مادرانی که به یاد شهیدان گمنام خود به استقبال این کبوتران سبکبال آمده بودند.
مادران و پدران شهید با چشمانی اشک آلود سراغ گمشده خود را می گرفتند ، برخی هم با التماس و دعا از شهدا می خواستند تا شفاعت آنان را کنند درهرصورت پیام ها با چشمانی پر از اشک و حسرت مبادله می شد .
این شهدای گمنام اما نام آشنا امروز در کرج خانواده‌ای به بزرگی یک ملت شهید پرور داشتند که برای بدرقه آمده بودند و ۲ تن ازآنان دریادمان هایی در مناطق مهر شهر و حصارک بالا آرام خواهند گرفت .
مدیرکل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، مقاومت استان البرز گفت: پیکرهای مطهری که از دل خاک‌های جبهه‌های جنوب و غرب برخاسته‌اند، امروز نه‌تنها یادگاران عملیات‌هایی همچون والفجر۸، والفجر۵، کربلای۶ و فجر۱۰ هستند، بلکه یادآور حقیقتی قدیمی هستند؛ هنوز هم امنیت این سرزمین، وامدار جوانانی است که در گمنامی جنگیدند اما در بلندای تاریخ شناخته شدند.
سرتیپ دوم پاسدار «نادر ادیبی» اضافه کرد: این بازگشت‌ها، لحظه‌ای کوتاه برای تجدید عهد است؛ فرصتی که دانشگاه‌ها، مدارس، هیئات مذهبی و تمام مکان‌هایی که این عابران ملکوت در آنها حضور می‌یابند، به صحنه پیوند نسل امروز با تاریخ کشور تبدیل می‌شوند.
وی تاکید کرد: در روزهایی که جهان در هیاهو و فراموشی غرق است، ورود این شهدا، هوای تازه‌ای در روح جامعه می‌دمد. جوانانی که شاید دقایقی در کنار تابوت‌های بی‌نام‌ونشان توقف کنند، ناگهان با حقیقتی روبه‌رو می‌شوند که هیچ کلاس درسی قادر به آموزش آن نیست.
